Galatasaray, Antalyaspor deplasmanını tabelaya bakıldığında rahat geçmiş gibi görünüyor. Skor 4-1. Kâğıt üzerinde net, sahada ise o kadar da huzurlu olmayan bir galibiyet. Çünkü bu takımın son dönemde kronikleşen bir problemi var: Skor alsa bile güven vermiyor.
Bu Maçın yıldızları tartışmasız Sane ve Yunus Akgün’dü. Özellikle Yunus’un performansı, çok önemliydi.
Mertens yokluğu bu sezon çok net hissedildi. Ne Sara ne de İlkay, o bölgenin ruhunu ve temposunu verebildi. Ancak Yunus, bugün sahada “Mertens aratmadı” dedirten tek isim oldu. Hareketli, teknik, oyunu iki yönlü oynayan ve bağlantıyı kuran bir Yunus izledik. O bölgenin hakkını verdi.
Orta sahaya baktığımızda Lemina – Torreira – Yunus – İlkay hattı kağıt üzerinde güçlü duruyor. Pas kalitesi, dinamizm ve tecrübe var. Ancak asıl soru şu: Bu hat sezon sonunu getirebilir mi? İşte orası hâlâ büyük bir muamma. Çünkü Galatasaray’ın oyunu, sadece iyi oyuncularla değil, doğru tempo ve doğru planla ayakta kalır.
Skor 3-0’a geldiğinde bile tribünlerde bir rahatlama olmadı. Taraftar adeta çivi üstünde maçı izledi. Bunun sebebi net: Galatasaray’ın ikinci yarı hastalığı. Bu bir maçlık bir durum değil, sezon geneline yayılan bir problem. Türkiye Ligi’nde bu dalgalanmalarla maç kazanabilirsiniz. Ancak Avrupa’da bunu kimse kabul etmez, affetmez.
Okan Buruk’un burada kendine sorması gereken ciddi sorular var. Sürekli hücum, sürekli yüksek tempo, sürekli önde baskı… Bu anlayış her zaman sizi hedefe götürmez. Bazı maçlarda savunma yaparak, topu rakibe bırakarak, takımı dinlendirerek de kazanabilirsiniz. Hatta bazen kazanmak için en doğru yol budur.
Bu sezon Okan Buruk’un yaşadığı sorunları sadece sakatlıklara ya da eksiklere bağlamak büyük bir kolaycılık olur. Asıl mesele saha içi yönetimi. Takımı doğru anlarda dinlendiremiyor, oyunu soğutamıyor, tempoyu düşürmeyi bilmiyor. 3-0 öndeyken bile takım hâlâ yüksek riskle oynuyorsa, burada bir teknik adam tercihi vardır.
Özetle; Yunus için “hoş geldin” demek yerinde. Mertens’in yokluğunda umut veren bir performans sergiledi. Ancak bireysel parıltılar, takımın yapısal sorunlarını örtmez. Galatasaray kazanıyor ama ikna etmiyor. Ve Okan Buruk, bu tablo karşısında şapkasını önüne koyup ciddi bir muhasebe yapmak zorunda. Çünkü hedef sadece lig değil; Avrupa, bu oyunu kabul etmiyor.
