Üsküdar Üniversitesi NPİSTANBUL Hastanesi Lisan ve Konuşma Terapisti Anuş Tahmincioğlu, Serebral Palsi’li çocuklarda irtibat ve hayat kalitesini artırmaya yönelik terapi süreçleri hakkında bilgi verdi.
Serebral Palsi’li çocukların büyük kısmı yutma zahmeti ve konuşma pürüzüyle karşı karşıya!
Serebral Palsili bir çocuğun gözlerinde hapsolmuş binlerce söz görülebileceğini tabir eden Dil ve Konuşma Terapisti Anuş Tahmincioğlu, “Dil ve konuşma terapistleri olarak bizlerin vazifesi, o sözlerin özgürlüğe giden yolunu inşa etmektir. Zira bağlantı, yalnızca ses çıkarmak değil; insan olmanın insan üzere hissetmenin en saf halidir.” dedi.
Serebral Palsi’nin, tıp kitaplarında ‘hareket ve duruş bozukluğu’ olarak tanımlandığını aktaran Tahmincioğlu, “Ancak terapistler için Serebral Palsi, bir çocuğun dünyayı algılama biçimindeki o eşsiz ancak şiddetli spektrumdur. İstatistikler, bu çocukların yüzde 85’inden fazlasının yutma zahmeti çektiğini, büyük bir kısmının ise konuşma pürüzüyle karşılaştığını söylüyor. Bu sayılar bize bir çocuğun en temel hakkı olan ‘kendini tabir etme hakkının’ tehlikede olduğunu anlatıyor.” biçiminde konuştu.
Dizartri, anlatacak şey olmaması değil, kas uyum güçlüğüdür!
Çoğu vakit konuşamamanın, ‘anlatacak bir şeyi olmaması’ olarak düşünüldüğünü kaydeden Dil ve Konuşma Terapisti Anuş Tahmincioğlu, “Oysa Serebral Palsi’li çocuklarda sıkça gördüğümüz dizartri, bir tabir yetersizliği değil, motor konuşma kaslarının uyumundaki bir zahmetten kaynaklanır.” dedi.
Dil ve konuşma terapistlerinin bu durumda dokunsal tekniklerle o kaslara yanlışsız yolu gösterdiğini aktaran Tahmincioğlu, “Ya da farklı protokollerle sesin şiddeti değil, varlığı güçlendirilir. Şayet bir formda ses bir yol bulamıyorsa, teknolojinin sunduğu tekniklerden takviye alıp o çocuğun bakışları birer cümleye dönüştürülür.” sözlerini kullandı.
Bir lokma, Serebral Palsi’li çocuk için hayatta kalma çabası olabilir!
Serebral Palsi’li bireylerle çalışırken tek başına konuşma terapisinin üzerinde durmanın kâfi olmadığına dikkat çeken Dil ve Konuşma Terapisti Anuş Tahmincioğlu, “Zaman vakit bu çocuklarla çalışırken yutma terapisi de devreye girebiliyor. Bir anne için çocuğunu besleyememekten daha büyük bir korku az bulunur. Serebral Palsi’li bir çocuk için bir lokma, bazen hayatta kalma uğraşına dönüşebilir. Bu noktada, o lokmanın akciğere değil, mideye gitmesi sağlanmalı.” dedi.
Erken başlamak değerli; geç kaldığını düşünmek süreci gölgeler!
Ebeveynlerin en çok sorduğu, bazen de geç kaldıklarını düşünerek kaygılandıkları bahislere değinen Dil ve Konuşma Terapisti Anuş Tahmincioğlu, şunları söyledi:
“Genellikle ‘Çok mu erken?’ ya da ‘Çok mu geç kaldık?’ soruları geliyor. Halbuki her çocuk, kendi vakti içinde bir potansiyel taşır. Beynin mucizevi yenilenme gücü olan nöroplastisite, birinci üç yaşta en yüksek düzeyindedir. Lakin bu durum terapiye başlamaya karar veren ailelerin geç mi kaldık bakışıyla kendilerini suçlamalarına sebep olmamalı; kendilerini suçlamaları çocukları için hiçbir yarar sağlamaz. Bu noktada değerli olan nasıl bir süreç izleneceğine karar vermektir. Evet, erken başlamak değerlidir; ancak geç kaldığını düşünmek, o değerli süreci gölgelemekten diğer bir şey değildir.”
Çocuğun gelişimi sadece seans odasına sığmaz; konutta sevgi, tekrar ve birlikte vakitle büyür!
Hedefe ulaşmak için girilen bu seyahatte ailelerin, terapistlerin en büyük destekçisi olması gerektiğine işaret eden Dil ve Konuşma Terapisti Anuş Tahmincioğlu, “Fizyoterapist, ergoterapist ve özel eğitim öğretmenlerinin de dahil olduğu bu süreçte terapi meskende de devam etmeli. Zira bir çocuğun gelişimi, klinik odasının 40 dakikasına sonlu olmamalı, konutta geçen bütün bir güne de yayılmalı. Uzmanlarla birlikte atılan her adım, konutta devam ettiğinde mana kazanır. Zira bir çocuğun gelişimi, sadece seans odasına sığmaz; sevgiyle, tekrarlarla ve birlikte geçirilen vakitle büyür.”
Kaynak: (BYZHA) Beyaz Haber Ajansı
